Կոտրի՛ր բոլոր ժամացույցները
Սենյակիս օդը թանձրացել է ...
Մենակությանս մառախուղը թանձրությամբ տարածվել է սենյակումս ... ու ականջներումս լսվում է ժամացույցի անիմաստ թիր ու թխկոցները , չէ , որ ժամերի սահելն ու անցնելը չեն փոքրացնում այն հեռավորությունը , որը տեղավորվել է մեր արանքում ... սլաքները
պարզապես տաշում են առանց այն էլ տաշված կյանքս ... Այդ անիմաստ թիկ-թակները կացնահարում են էությունս ու քարացնում լռությունս , կանգնել եմ հայելու դիմաց ՝ լուռ ու գունատ հայացքով զրուցում եմ հայելում երևացող այդ խղճուկի հետ ... ինչքա՜ն տանջված է նա ... կարծես իր աչքերում կարոտ է գրված ... կա՜-րո՜տ ...
Բարկացած , ատամներս կրճտացնում եմ այդ հիմարի վրա ու վերմակս գրկած կրկին ընկնում եմ անկողնուս գիրկը ...
Իմ լռությունը թարգմանող բառարանը լռությունս անվանում է մենություն ու անհագ կարոտ ...
... ինչքան դժվար է ապրել կարոտով , անհո՜ւյս կարոտել ... անխնա սիրե՜լ ...
... ու դու ծնվեցիր իմ մենության մեջ , ու դու ապրում ես իմ լռության մեջ ... ինչքան էլ լեզուս ժխտի իմ սերը , ես քեզ խնդրում եմ փակի՛ր ականջներդ ՝ և աջը , և ձախը , ու լուրթ հայացքով լսիր խոսքերը սիրող իմ սրտի ...
Ծնկում եմ դիմացդ , հա հե՛նց ես , հե՛նց քո թագուհին , ծնկել եմ ՝ նայի՛ր , ես քեզ գեթ մի խնդրանք ունեմ , իսկ ավելի ճիշտ միայն երկուսը ՝ խնդրում եմ ես քեզ ՝կոտրի՛ր աշխարհի բոլոր ժամացույցները ու փախչիր ինձ մոտ , քո թագուհուն թագավորի վերադարձին արժանացրու , իսկ երկրորդ խնդրանքս այն է , որ սպանելով անգամ այս ողջ աշխարհին կատարես խնդրանքն իմ առաջին ...
Խնդրում եմ ՝ դու իմ խլացած թյուր տեսողություն ՝ գունավորի՛ր իմ կյանքը անգույն , իմ դիմագծերի տխուր պատկերում ՝ ժպիտ նկարի՛ր իմ դեմքին անգույն ... դու իմ մենությո՜ւն , իմ հոգու ծնող , դու մի որբացրո՛ւ թույլիկ զավակիդ , իմ առատության սակավ մի մասնիկ , իմ արցունքների միակ դու պատճառ ... իմ խենթ սրտիկում միայնակ ապրո՜ղ ... իմ հիշողության անբաժան մասնի՜կ ...
... փշրիր աշխարհի բոլոր ժամացույցները ու ժամանիր մեր ժամադրավայրը ...
Հեղինակ ՝ «Զգացմունքային ՜... Ա. Խաչատրյան »
Սենյակիս օդը թանձրացել է ...
Մենակությանս մառախուղը թանձրությամբ տարածվել է սենյակումս ... ու ականջներումս լսվում է ժամացույցի անիմաստ թիր ու թխկոցները , չէ , որ ժամերի սահելն ու անցնելը չեն փոքրացնում այն հեռավորությունը , որը տեղավորվել է մեր արանքում ... սլաքները
պարզապես տաշում են առանց այն էլ տաշված կյանքս ... Այդ անիմաստ թիկ-թակները կացնահարում են էությունս ու քարացնում լռությունս , կանգնել եմ հայելու դիմաց ՝ լուռ ու գունատ հայացքով զրուցում եմ հայելում երևացող այդ խղճուկի հետ ... ինչքա՜ն տանջված է նա ... կարծես իր աչքերում կարոտ է գրված ... կա՜-րո՜տ ...
Բարկացած , ատամներս կրճտացնում եմ այդ հիմարի վրա ու վերմակս գրկած կրկին ընկնում եմ անկողնուս գիրկը ...
Իմ լռությունը թարգմանող բառարանը լռությունս անվանում է մենություն ու անհագ կարոտ ...
... ինչքան դժվար է ապրել կարոտով , անհո՜ւյս կարոտել ... անխնա սիրե՜լ ...
... ու դու ծնվեցիր իմ մենության մեջ , ու դու ապրում ես իմ լռության մեջ ... ինչքան էլ լեզուս ժխտի իմ սերը , ես քեզ խնդրում եմ փակի՛ր ականջներդ ՝ և աջը , և ձախը , ու լուրթ հայացքով լսիր խոսքերը սիրող իմ սրտի ...
Ծնկում եմ դիմացդ , հա հե՛նց ես , հե՛նց քո թագուհին , ծնկել եմ ՝ նայի՛ր , ես քեզ գեթ մի խնդրանք ունեմ , իսկ ավելի ճիշտ միայն երկուսը ՝ խնդրում եմ ես քեզ ՝կոտրի՛ր աշխարհի բոլոր ժամացույցները ու փախչիր ինձ մոտ , քո թագուհուն թագավորի վերադարձին արժանացրու , իսկ երկրորդ խնդրանքս այն է , որ սպանելով անգամ այս ողջ աշխարհին կատարես խնդրանքն իմ առաջին ...
Խնդրում եմ ՝ դու իմ խլացած թյուր տեսողություն ՝ գունավորի՛ր իմ կյանքը անգույն , իմ դիմագծերի տխուր պատկերում ՝ ժպիտ նկարի՛ր իմ դեմքին անգույն ... դու իմ մենությո՜ւն , իմ հոգու ծնող , դու մի որբացրո՛ւ թույլիկ զավակիդ , իմ առատության սակավ մի մասնիկ , իմ արցունքների միակ դու պատճառ ... իմ խենթ սրտիկում միայնակ ապրո՜ղ ... իմ հիշողության անբաժան մասնի՜կ ...
... փշրիր աշխարհի բոլոր ժամացույցները ու ժամանիր մեր ժամադրավայրը ...
Հեղինակ ՝ «Զգացմունքային ՜... Ա. Խաչատրյան »